Fjorden – fuglane og eg

Stikkord

, , , ,

Spurv og kjøttmeis herja vilt på altanen. Og på ander sida av fjorden briska enno Slevåna seg.

Eg kunne tatt med Sleveåna . Framleis renn den kvit til sjøen og veit ikkje at snart skal den og inn i fjellet. Skal bli til 16,7 Gwh til glede for dei som har glede av det. For oss andre vert det berre ei svart renne. Sleveåna skal inn i myrkret for godt. Men fjorden er den same – nesten. Han «lest ikkje gå», utvikling, tenkjer han og undrar seg kor dei små kvalane – nisene – kan vere. Eg trur ikkje ein fjord kan tenkje, ikkje ei elv heller. Men om dei kunne tenkje, ville fjorden og elva tenkje at ka er viktigst – laksen, folk, turistar eller alle ? Det som ingen synes er viktig – vil SKL tene pengar. Både elva og fjorden eg og  bryr oss midt i ryggen om eit kraftselskap kan tene pengar.

På  ein sundag eller mandag, er det uansett det viktigaste å vera med ungane. Det er dei som skal overta alt saman. Det er dei som får vite ka som er det rette, for dei har kanskje fasitten, slutten førebels på ein diskusjon som berre naturen kan gi svarene på. «Me bur under bergfall», seier Olav H. Hauge. «Eg veit det», tenkjer eg. Eg tenkjer at diktaren frå Ulvik, har gitt ei ramme for livet vårt, eit bergfall og isen over oss, fjorden under oss og fossen. Fossen som enno får renne til fjorden og som kjem ned frå bergveggen på andre sida . Utan lyd. Menneskene har tukla med dette og. Penger.  Og så veit eg at ingenting  er viktigare enn sjølve livet.  Hilja flyr rundt med ein trehund med hjul på og Daniel han ein ministol som han er meister til å køyre. Ein dag skal Daniel og eg konkurrere frå kvar vår stol. Berre vent.

Og på soveromsverandaen har småfuglane gått bananas.

Reklamer